قرص اگزازپام

اگزازپام


نام محصول دارویی

 قرص اگزازپام 10 میلی گرم

 2. ترکیب کمی و کیفی

 قرص اگزازپام حاوی اگزازپام 10 میلی گرم

 Oxazepam (INN, BAN) از نظر شیمیایی به عنوان 7-chloro-1,3-dihydro-3-hydroxy-5-phenyl-2H-1,4-benzodiazepine-2-one تعریف می شود.

 3. فرم دارویی

 قرص اگزازپام 10 میلی گرمی قرص سفید، گرد، تقریبا.  قطر 6.5 میلی متر، دارای صفحه های صاف با لبه های مورب.  یک نوار شکست در یک صورت و "10" در سمت دیگر.


 اگزازپام برای تسکین کوتاه‌مدت (2 تا 4 هفته) اضطرابی که فرد را ناتوان می‌کند یا در معرض پریشانی غیرقابل قبولی قرار می‌دهد، به تنهایی یا همراه با بی‌خوابی یا بیماری‌های روان تنی، ارگانیک و روان‌پریشی کوتاه‌مدت نشان داده می‌شود.

 استفاده از بنزودیازپین ها برای درمان اضطراب کوتاه مدت نامناسب تلقی می شود.


.
 دارو شناسی

 دوز و مدت درمان باید به صورت جداگانه تنظیم شود و همه بیمارانی که اگزازپام دریافت می کنند باید قبل از هرگونه تمدید دوره درمان ، تحت نظارت دقیق و ارزیابی مجدد قرار گیرند.  استفاده طولانی مدت مزمن توصیه نمی شود.

 به عنوان یک ضد اضطراب، کمترین دوز موثر باید برای کوتاه ترین زمان ممکن استفاده شود.  رژیم های دارویی نباید بیش از 4 هفته تجاوز کند و درمان باید به تدریج قطع شود تا علائم احتمالی ترک دارو به حداقل برسد (به هشدارها و احتیاطات ویژه هنگام استفاده مراجعه کنید).


 لطفاً توجه داشته باشید که در بیماران مبتلا به نارسایی کلیه یا کبد، دوزهای کمتر ممکن است کافی باشد (به هشدارها و اقدامات احتیاطی ویژه برای استفاده مراجعه کنید).
بزرگسالان:

 • اضطراب – یک تا دو قرص 15 میلی گرمی سه (یا چهار) بار در روز

 • بی خوابی همراه با اضطراب – در بیشتر موارد، 15-25 میلی گرم دوز 1 ساعت قبل از بازنشستگی مصرف می شود.  در صورت لزوم این مقدار ممکن است به حداکثر 50 میلی گرم افزایش یابد

 سالمندان یا بیمارانی که به اثرات بنزودیازپین ها حساسیت خاصی دارند:

 10-20 میلی گرم سه یا چهار بار در روز

 فرزندان:

 اگزازپام برای درمان کودکان توصیه نمی شود

 روش اداره

 تجویز خوراکی

 4.3 موارد منع مصرف

 • حساسیت به بنزودیازپین ها از جمله قرص اگزازپام یا اجزای آنها

 • روان پریشی مزمن

 • حالتهای هراسی یا وسواس

 • دپرسیون تنفسی

 • سندرم آپنه خواب

 • میاستنی گراویس

 • نارسایی حاد ریوی

 • نارسایی شدید کبدی

بنزودیازپین ها با توجه به عوارض جانبی احتمالی شامل آتاکسی ، ضعف عضلانی ، سرگیجه ، خواب آلودگی و خستگی  ممکن است با افزایش خطر سقوط به ویژه در بیماران مسن همراه باشد.  در نتیجه، به ویژه هنگام بیدار شدن در شب باید احتیاط کرد.  سالمندان باید دوز کاهش یافته دریافت کنند.
خطر مصرف همزمان مواد مخدر

 مصرف همزمان اگزازپام و مواد افیونی ممکن است منجر به آرامبخشی، افسردگی تنفسی، کما و مرگ شود.  به دلیل این خطرات ، تجویز همزمان داروهای آرامبخش مانند بنزودیازپین ها یا داروهای مرتبط مانند اگزازپام با مواد افیونی باید برای بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها امکان پذیر نیست ، اختصاص داده شود.  اگر تصمیم به تجویز همزمان اگزازپام با مواد افیونی گرفته شود، باید از کمترین دوز مؤثر استفاده شود و مدت درمان باید تا حد امکان کوتاه باشد 

 بیماران باید از نظر علائم و نشانه های افسردگی تنفسی و آرامبخشی به دقت تحت نظر باشند.  در این رابطه، اکیداً توصیه می شود که به بیماران و مراقبان آنها (در صورت لزوم) اطلاع دهید تا از این علائم آگاه باشند .
بنزودیازپین ها نباید به کودکان بدون ارزیابی دقیق نیاز به این کار داده شود.  مدت درمان باید به حداقل برسد.

 برخی از بیمارانی که بنزودیازپین مصرف می کنند دچار دیسکرازی خون شده اند و برخی افزایش آنزیم های کبدی داشته اند.  ارزیابی‌های دوره‌ای هماتولوژیک و عملکرد کبد در مواردی که دوره‌های درمانی مکرر از نظر بالینی ضروری در نظر گرفته شود، توصیه می‌شود.

 اگرچه افت فشار خون به ندرت رخ داده است، بنزودیازپین ها باید با احتیاط در بیمارانی که کاهش فشار خون ممکن است منجر به عوارض قلبی عروقی یا مغزی شود تجویز شود.  این امر به ویژه در بیماران مسن اهمیت دارد.